Početkom XX veka Novi Sad je bio grad koji je pratio tehnološke i privredne promene svog vremena. Nakon dolaska železnice, uvođenja električnog tramvaja i izgradnje reprezentativnih građevina, razvoj saobraćaja dobio je novu dimenziju pojavom vazduhoplovstva, tada još uvek mlade i veoma napredne grane tehnike.
Godine 1913. na prostoru današnjeg Jugovićeva otvoren je prvi novosadski aerodrom. U vreme kada je letenje još predstavljalo tehnološku novinu, aerodrom je izgrađen za potrebe austrougarskog vojnog vazduhoplovstva. U početku je imao travnate poletno-sletne površine, dok su hangari i prateći objekti bili smešteni na obližnjem Sajlovu.
Za tadašnje Novosađane pojava aviona predstavljala je nešto gotovo neverovatno. Grad na Dunavu, poznat po trgovini, železnici i rečnom saobraćaju, postao je deo nove ere u kojoj su se granice udaljenosti i brzine sve više pomerale. Iako je aerodrom prvobitno imao vojnu namenu, njegovo postojanje pokazivalo je da Novi Sad prati savremene tehnološke tokove koji su menjali Evropu.
Tokom Prvog svetskog rata aerodrom je dodatno razvijan, a nakon završetka rata nastavio je da služi vojnim potrebama nove države. U narednim decenijama oko njega su nastajale radionice, hangari i obrazovne ustanove povezane sa vazduhoplovstvom, pa je Novi Sad postao jedan od važnih centara razvoja avijacije u Kraljevini Jugoslaviji. Na ovom prostoru kasnije su školovani piloti, mehaničari i drugi stručnjaci, a razvijala se i domaća vazduhoplovna industrija.
Aerodrom je ostavio trajan trag i u geografiji grada. Po njemu je kasnije ime dobilo naselje Jugovićevo, a sećanje na početke novosadske avijacije ostalo je deo istorije grada. Iako se današnji aerodrom nalazi na drugoj lokaciji, tradicija vazduhoplovstva u Novom Sadu može se pratiti sve do 1913. godine.