Аутор: admin

Prostor Novog Sada bio je naseljen još od praistorije, te su pronađeni tragovi iz kamenog, bakarnog, bronzanog i gvozdenog doba.

U prvom veku nove ere, Rimljani su na desnoj obali Dunava podigli prvo veće utvrđenje na ovim prostorima. Ta tvrđava nosila je naziv Kuzum.

Habzburzi su krajem sedamnaestog veka građanima pravoslavne veroispovesti zabranjivali da se naseljavaju u Petrovaradinu. Srbi su zbog toga, 1694. godine, osnovali naselje na levoj obali Dunava. Iz tog naselja kasnije se razvio Novi Sad.

Najstariji naziv ovog naselja bio je Ratzen Stad, odnosno Racka ( Srpska ) varoš.

Serbski dnevnik, prve novine koje su štampane u Novom Sadu, izlazile su 12 godina, od 1852. godine do 1864.

Prema nekim izvorima prva kafana u Novom Sadu je kafana Turski han, otvorena 1749. godine.

Gostionica Bela lađa bila je u drugoj polovini 19. veka veoma popularna i u njoj se okupljala srpska elita. Ovde je redovno dolazio tadašnji gradonačelnik Svetozar Miletić.

Tokom jedne sedeljke u kafani, Novi Sad je dobio svoje drugo ime. Navodi se da je nazivu „Srpska Atina” kumovao Novosađanin Stevan Jelinić Ćebenda (zanatlija), koji je sedeo sa Miletićem i u razgovoru, zbog sličnost sa kulturnim i naučnim centrom antičkog sveta, Novi Sad uporedio sa Atinom.

Nakon što se struja počela proizvoditi u gradu, pušten je u rad prvi tramvaj 30. septembra 1911. godine. Postojale su dve linije – takozvana bela linija koja je išla od Futoške kapije do Temerinske ulice i druga, zelena koja je išla od železničke stanice (tada u Železničkoj ulici) kroz Dunavsku ulicu, sve do obale Dunava.

Stara železnička stanica bila je smeštena preko puta današnjeg Merkatora, gde je pošta, te se iz tog razloga zove Železnička ulica, koja je nekada vodila od Glavnog trga i ”Katedrale” sve do ulaza u samu stanicu.

Stara ranžirna železnička stanica u Novom Sadu, izgrađena 1911 godine, nastala je po nacrtima i projektu čuvenog francuskog inženjera i graditelja Gustava Ajfela.

Nikolajevska crkva, odnosno crkva prenosa moštiju Svetog Nikole, najmanja je pravoslavna bogomolja u Novom Sadu. Spominje se prvi put 1730. godine, i to kao zadužbina grčke porodice Bogdanov. Crkva je stradala tokom mađarskog bombardovanja novosadske varoši 1848. godine, zbog čega je prvobitna dekoracija zauvek izgubljena. U Nikolajevskoj crkvi su kršteni sinovi Milene i Alberta Ajnštajna, Albert i Eduard.

Almaška crkva Sveta Tri Jerarha podignuta je krajem osamnaestog veka. Prva crkva podignuta je 1718.godine od strane Srba koji su stigli iz sela Almaša. Prvobitna crkva izgrađena je od pruća, samim tim nije bila dugog veka. Na istom mestu nikla je nova, malo veća crkva, a svoj konačni oblik dobija krajem osamnaestog veka. Almaška crkva je najveća pravoslavna crkva u Novom Sadu.

Gradska kuća je monumentalno zdanje, smešteno u centru Novog Sada. Stari Magistrat je kopija Gradske kuće u Gracu, a ovo zdanje izgrađeno je 1895. godine, po projektu arhitekte Đerđa Molnara.

Ulica kralja Aleksandra je za vreme Drugog svetskog rata nosila naziv Ulica Adolfa Hitlera. Posle završetka rata, promenila je naziv u Ulicu Josifa Visarionoviča Staljina.

Zmaj Jovina ulica je u Drugom svetskom ratu bila Musolinijeva ulica.

Na kraju Dunavske ulice su se vezivali čamci. Na mestu Dunavskog parka je bilo Dunavsko jezero do 1911. godine. Kada je jezero isušeno, zasađen je i uređen park.

Vladičanski dvor nalazi se na kraju Zmaj Jovine ulice u Novom Sadu. Tokom 1901. godine, u vreme kada je vladika bio Mitrofan Šević, izgrađen je Vladičanski dvor u srpsko – vizantijskom stilu.

Petrovaradinska tvrđava je simbol Novog Sada a malo ko zna strašnu tajnu koju kriju njeni bedemi. Po predanju su graditelji Petrovaradinske tvrđave u temelje novih bedema uziđivali žive mačke. Legenda kaže da su žrtvovanjem živih mačaka ne samo želeli da se bedemi tvrđave održe, već i da, po verovanju da mačka ima devet života, tvrđava bude još dugovečnija.

Na Bastionu Svetog Luja na Petrovaradinskoj tvrđavi smeštena je kula sa satom, poklon austrijske carice Marije Terezije. Interesantna činjenica vezuje se za sat na Petrovaradinskoj tvrđavi. Skazaljkama koje pokazuju vreme uloga je zamenjena, pa tako mala pokazuje minute, a velika sate. Ovo nije greška majstora, već je urađeno vrlo smišljeno kako bi lađari ali i stanovništvo mogli bolje da vide koliko ima sati. U to vreme se u Novom Sadu za korišćenje ovog sata naplaćivala i satarina.