Krajem XX veka Novi Sad je bio jedan od najvećih gradova Srbije i važno privredno, kulturno i univerzitetsko središte. Dunav je vekovima povezivao različite delove grada, a mostovi su predstavljali njegove najvažnije saobraćajne veze. Žeželjev most, Most slobode i Varadinski most svakodnevno su povezivali Novi Sad sa Petrovaradinom i Sremom, omogućavajući nesmetano odvijanje života i privrede.
Tokom NATO bombardovanja Savezne Republike Jugoslavije, koje je počelo u martu 1999. godine, Novi Sad se našao među gradovima koji su pretrpeli velika razaranja. Zbog svog strateškog značaja, mostovi preko Dunava postali su meta vazdušnih napada. U razmaku od nekoliko nedelja najpre je srušen Žeželjev most, zatim Most slobode, a potom i Varadinski most. Time je Novi Sad postao jedini veliki evropski grad u novijoj istoriji koji je u tako kratkom periodu ostao bez svih svojih mostova preko velike reke.
Njihovo rušenje izazvalo je ogromne probleme u svakodnevnom životu. Saobraćaj između Bačke i Srema bio je prekinut, a građani su se suočili sa otežanim kretanjem, dugim čekanjima i prekidima u snabdevanju. Privreda, rečni saobraćaj i život grada bili su ozbiljno pogođeni, dok su srušene konstrukcije u Dunavu dodatno otežavale plovidbu međunarodnim rečnim putem.
Za mnoge Novosađane posebno bolan bio je prizor urušenih mostova, koji su predstavljali više od običnih saobraćajnih objekata. Oni su bili simbol povezanosti grada i sastavni deo njegovog identiteta. Fotografije porušenih mostova obišle su svet i postale jedno od najprepoznatljivijih obeležja bombardovanja Srbije 1999. godine.
Nakon završetka sukoba započela je obnova saobraćajne infrastrukture. Tokom narednih godina mostovi su postepeno obnavljani ili izgrađeni iznova, čime je Novi Sad ponovo uspostavio veze između svojih obala i nastavio razvoj. Ipak, sećanje na događaje iz 1999. godine ostalo je duboko prisutno među njegovim stanovnicima.
Zbog toga se rušenje sva tri mosta tokom NATO bombardovanja 1999. godine smatra jednim od najtežih i najznačajnijih događaja u savremenoj istoriji Novog Sada. Ovaj događaj ostavio je trajan trag u kolektivnom pamćenju grada i postao simbol stradanja, ali i kasnije obnove i sposobnosti Novog Sada da prevaziđe velika iskušenja.