Tokom Drugog svetskog rata Novi Sad se nalazio pod okupacijom Hortijeve Mađarske, koja je nakon aprilskog sloma Kraljevine Jugoslavije 1941. godine pripojila Bačku svojoj teritoriji. Rat je iz temelja promenio svakodnevni život grada. Uvedene su nove vlasti, građanska prava su ograničena, a među stanovništvom su vladali strah i neizvesnost. Posebno težak položaj imali su Jevreji i Srbi, koji su bili izloženi represiji i progonima.
U januaru 1942. godine mađarske vojne i žandarmerijske jedinice sprovele su opsežnu akciju koja je zvanično predstavljena kao potraga za partizanima i protivnicima vlasti. Akcija je, međutim, prerasla u masovno ubijanje civilnog stanovništva. Između 21. i 23. januara racija je zahvatila Novi Sad, a stanovnici su izvođeni iz svojih kuća, legitimisani i odvođeni na različite lokacije u gradu.
Najtragičniji prizori odigrali su se na obali Dunava. U ledenim danima januara, na prostoru današnjeg Keja žrtava racije, mnogi civili su streljani, a njihova tela bacana kroz otvore u zaleđenoj reci. Među ubijenima bili su muškarci, žene, deca i starci, pripadnici različitih nacionalnosti i veroispovesti, a najveći broj žrtava činili su Srbi i Jevreji. Istoričari navode različite procene ukupnog broja stradalih u Novom Sadu i drugim mestima zahvaćenim racijom, ali se smatra da je u samom gradu ubijeno više od hiljadu ljudi.
Vest o zločinu izazvala je reakcije i van granica okupirane teritorije, a događaji iz januara 1942. ostali su jedan od najtežih simbola stradanja civilnog stanovništva u Drugom svetskom ratu. Mnoge porodice zauvek su izgubile svoje najbliže, a jevrejska zajednica Novog Sada pretrpela je nenadoknadive gubitke.
Nakon završetka rata podignuti su spomenici i obeležja posvećena žrtvama, a sećanje na stradale postalo je važan deo identiteta grada. Svake godine Novi Sad odaje poštu žrtvama racije, čuvajući uspomenu na ljude koji su izgubili živote tokom tih januarskih dana.
Sećanje na stradanje nevinih civila predstavlja trajni podsetnik na razorne posledice rata, mržnje i progona, ali i na važnost očuvanja ljudskog dostojanstva i istorijskog pamćenja.